Kostnaden som kveler distriktsverksemdene

Det er ein aukande avstand mellom den økonomiske politikken som blir utforma i hovudstaden, og den kvardagen som møter næringslivet i Distrikts-Noreg.

Regjeringa si avgjerd om å avvikle dei mellombelse avgiftskutta på drivstoff, belyser ei uroande blindsone i norsk skatte- og avgiftspolitikk.

Attinnføringa av fulle satsar på vegbruks- og CO2-avgifta rammar dei mindre, transportavhengige verksemdene med kirurgisk presisjon.

Små og mellomstore bedrifter utgjer grunnlaget for sysselsetjinga utanfor dei store byane. Dette er verksemder som ikkje kan flytte produksjonen til utlandet eller kompensere for auka kostnader ved å heve prisane i ein allereie pressa lokalmarknad.

For ei snikkarverksemd i Nord-Noreg eller ein tenesteytar på Vestlandet er køyring til kunden ein fast del av vareproduksjonen, ikkje ein luksusaktivitet. Når staten aukar drivstoffavgiftene, aukar i røynda kost­naden ved å drive næringsverksemd i distrikta.

Samtidig ser vi at det digitale trussel­biletet mot desse verksemdene blir skjerpa. Cyberkriminelle angrip i aukande grad mindre selskap fordi dei veit at tryggleiksbudsjetta her er avgrensa.

Småbedriftene står dermed i ein dobbel skvis: Dei blir tømde for kapital gjennom særnorske avgifter knytte til geografi, samtidig som dei må bere dei auka kostnadene ved nødvendig digital omstil­ling og beredskap heilt på eiga hand.

Næringspolitikk kan ikkje byggje på ei føresetnad om at alle verksemder har tilgang til kollektivtransport eller store IT-stabar.

Dersom politikarane meiner alvor med målet om å halde på busetjing og spreidd verdiskaping, må avgiftspolitikken endrast permanent. Det trengst føreseielege rammevilkår som tek omsyn til Noregs geografi, i staden for å straffe verksemdene som held hjula i gang i lokalsamfunna.

Innlegget er omsett til nynorsk ved hjelp av KI og kvalitetssikra av redaksjonen i Bø blad.