MEINING:
Fastlegar i harnisk – kvifor?
Du les no eit meiningsinnlegg. Det uttrykkjer innsendaren si meining.
Etter at regjeringa endra takstnivået for fastlegar med sikte på å imøtekome kravet om at det skal løne seg å bruke tid på å halde ein pasient i arbeid, har fastlegane vorte «fly forbanna».
Utsegner som liknar desse: «Kvifor skal vi løyse sjukefråværet åleine?», «Det er heilt hårreisande at fastlegane skal få betalt for å ringje arbeidsgjevaren», «endringa vil verke mot si hensikt fordi legane blir mindre strenge for å sleppe skuldingar frå pasientar» går att.
Viss dette er representativt meiner eg det avslører ein grunnleggjande feil i tenkinga kring sjukefråvær, dialog med arbeidsgjevar og med Nav.
Ein person sitt sjukefråvær og sjukmelding er ikkje ei privatsak eller eit forhold mellom pasient og lege. Det har det aldri vore. Sjølve diagnosen er det naturlegvis, men ikkje sjukefråværet.
Annonse
I eit land med eit sjukefråvær dei fleste vedkjenner ligg på verdstoppen, bør diskusjonen om framtidige løysingar røre seg ut av skyttergravene og inn i ein meir konstruktiv dialog om korleis sjukefråværet kan reduserast i samarbeid med andre aktørar.
At fastlegane no får betre betalt for å hjelpe pasienten i dialog med arbeidsgjevaren, må vel vere eit gode?
Eg opplever at fastlegane i Vestfold og Telemark jamt over har ei konstruktiv tilnærming, og vi jobbar saman med dei for å løyse vårt felles oppdrag betre.
Det er likevel stor ulikskap mellom fastlegane si tilnærming, og verkemiddel som kan stimulere til endå betre dialog og å halde folk i arbeid, er grunnleggjande viktige.
Vi kan ikkje halde fast ved system og ordningar som ikkje fører til resultat. Det er ikkje berekraftig. Det gjeld sjølvsagt òg for Nav.
I Nav Vestfold og Telemark arbeider vi no med å leggje heilt om på måten vi jobbar med sjukmelde på. Vi skal hjelpe til tidlegare, hjelpe meir målretta dei som treng det mest, og vi må ha god dialog med den sjukmelde, fastlegen og arbeidsgjevaren.
Vi skal følgje opp dei sjukmelde meir likt, uavhengig av kva kommune dei høyrer til. Vi skal prioritere innsatsen vår annleis, basert på det vi veit om sjukefråvær.
Å halde på ei tilknyting til arbeidsplassen aukar sannsynet for at vedkommande kjem raskare tilbake i arbeid, og kanskje tek det lengre tid for fastlegane å definere dette saman med pasient og arbeidsgjevar, noko som gjer det rimeleg med litt betre betaling.
Annonse
For dei som ikkje kan gå tilbake til arbeid i løpet av 12 månaders sjukefråvær, blir arbeidsavklaring neste steg. Når den grensa blir kryssa, viser tala våre at berre éin av fire kjem tilbake i fullt arbeid.
Som representant for ein av aktørane som skal bidra til å redusere sjukefråværet, og som erkjenner at det er mykje vi må gjere annleis og betre framover, er det svært overraskande å sjå at ein av dei viktigaste samarbeidspartnarane våre er i «harnisk» over dei av endringane i takstsystemet som skal stimulere fastlegane til å gjere det dei allereie veit er rett, og som tek meir av tida deira dersom dei skal gjere det skikkeleg.
Saman bør vi styrkje samarbeidet og nytte høvet til å finne gode løysingar saman med pasient, arbeidsgjevar og Nav for å redusere sjukefråværet, men først og fremst for å gi pasienten eit betre liv gjennom arbeid.
For vegen ut av arbeidslivet er brei. Det er vårt felles ansvar å gjere den vegen smalare av omsyn til pasienten, og heller utvide vegen tilbake i arbeid.
Innlegget er omsett til nynorsk ved hjelp av KI og kvalitetssikra av redaksjonen i Bø blad.
