MEINING:
– Det er vårt felles ansvar at barn kjem seg ut
Du les no eit meiningsinnlegg. Det uttrykkjer innsendaren si meining.
Barn treng å sjå at naturen er ein stad der ein kan vere nyfiken, klønete, møkkete og ny. Det er vi vaksne som må vise dei det.
Kva med å bruke denne veka til å sørgje for at fleire barn får oppleve gleda ved å vere i naturen?
Mange av oss sender barna våre på aktivitetar i naturen som vi sjølve har halde på med, eller som vi skulle ønskje vi hadde halde på med, i håp om at dei skal finne den same gleda som vi har hatt.
Friluftslivsaktivitetar, anten det er speiding, aktivitetar til sjøs, på ski eller i ein fjellvegg, har lange tradisjonar i Noreg. Men det betyr ikkje at dei skal takast for gitt.
Dei har vorte tradisjonar fordi nokon har invitert nye generasjonar inn, lært dei opp, latt dei prøve seg og sørgt for trygge rammer.
Det gjeld både det organiserte og det uorganiserte friluftslivet.
Det trengst ein heil landsby
Denne veka er det Friluftslivets veke. Det er eit gyllent høve til å la eigne friluftslivsopplevingar gå i arv. Ikkje berre til eigne barn, men til fleire.
Over heile landet er det opne, gratis arrangement opne for alle. Finn dei og ta med deg eitt barn eller tre. Eller finn vegen ut sjølv.
La oss leggje mengda kilometer, talet på høgdemeter og kor fine bilete vi kan få teke, til side. Det er meir enn nok å få med ungane ut for å klatre i tre, prøve ei fiskestong eller bade ute sjølv om dei eigentleg synest det er i kaldaste laget.
Det treng ikkje vere komplisert. Og det treng ikkje vere langt.
Men for nokre barn er terskelen ut døra høgare enn vi likar å tru. Kanskje har dei ikkje foreldre som er vane med å ferdast i skogen, eller nokon som kan vise korleis ein tenner bål, les eit kart eller finn fram når stien deler seg.
Då er det endå viktigare at andre opnar døra.
Barn leiker mindre i naturen enn nokon gong. Sjølv om vi veit kor godt det er for både kropp og hovud.
Derfor treng vi fellesskapen rundt barna. Speidargrupper, turlag, klubbar, friluftslivsorganisasjonar, skular, lærarar, besteforeldre, naboar og vener kan gjere terskelen litt lågare. Den som seier «Bli med ut!» kan gjere ein skilnad.
For norsk natur er ikkje berre for dei erfarne.
Alle barn bør få moglegheita til å fryse litt på fingrane og varme seg rundt bålet. Vit kva godt kakao smakar når dei siste metrane før pausen blei litt tunge. Oppdage at ein søndagstur faktisk kan bli høgdepunktet på dagen.
Slik blir tradisjonar til.
Viss ikkje no, når?
Friluftslivets veke kan vere eit høve til å invitere med naboguten. Om det berre så er ein halvtime i nærnaturen.
Eit nytt skuleår kan vere høvet til å invitere med ei klassevenninne på ein aktivitet i 4H, på turorientering eller inn i speidargruppa.
Barn treng ikkje ein perfekt tur. Dei treng vaksne som har tid, som vågar å prøve og som viser at naturen er ein stad der det er lov å vere nyfiken, klønete, møkkete og ny.
For viss vi ønskjer at friluftslivet skal vere ein levande del av norsk kultur også i framtida, må vi sørgje for at nye generasjonar får ta del i det.
Det er eit felles ansvar.
Så: Kven kan du invitere med ut?
Innlegget er omsett til nynorsk ved hjelp av KI og kvalitetssikra av redaksjonen i Bø blad.
