– Du treng ikkje å dele barnet sin bakgrunn for å vere ein god fosterheim

I region sør ventar no tretten barn med ukrainsk bakgrunn på fosterheim. Dei treng ikkje først og fremst spesialistar eller ekspertar. Dei treng vaksne som kan gi tryggleik, omsorg og ein kvardag som liknar mest mogleg på andre barn sin.

Bak kvart tal finst det ei historie.

Nokre av barna har opplevd krig og flukt. Andre har blitt skilde frå foreldra sine eller lever med stor uvisse om framtida. Felles for dei er at dei treng stabilitet. Dei treng ein stad der dei kan høyre til, gå på skulen, delta på trening og leggje seg om kvelden utan å lure på kvar dei skal bu neste månad.

For mange av oss er dette ei sjølvfølgje. For desse barna er det ikkje det.

Vi snakkar ofte om krigen i Ukraina som noko som skjer langt borte. Men konsekvensane finn vi òg her i våre eigne lokalsamfunn. Barn som har opplevd meir enn dei fleste vaksne kan førestille seg, bur no i byane og kommunane våre. Dei er elevar på skulane våre, dei er med på fritidsaktivitetar, og dei treng vaksne rundt seg som kan stå støtt når livet har vore alt anna enn stabilt.

Ein fosterheim kan vere skilnaden mellom stadig nye brot og ei oppleving av å høyre til.

Du treng ikkje å dele barnet sin bakgrunn for å vere ein god fosterheim. Det viktigaste er at du kan gi eit barn omsorg, tryggleik og stabilitet over tid. Samtidig kan det vere både spennande og givande å bli kjend med barnet sin kultur, språk og tradisjonar, og bidra til at barnet får ta vare på ein viktig del av identiteten sin. Ei slik erfaring kan vere til glede for både barnet og heile familien. 

Vi veit at mange tenkjer at dei ikkje er «den typen» som kan bli fosterheim. Men røynsla viser at fosterforeldre kjem frå ulike livssituasjonar. Det finst ingen perfekt familie. Det som betyr mest, er evna til å gi eit barn ein trygg base.

I dag er det tretten barn frå Ukraina som ventar på ein fosterheim i region sør. Det er tretten barn for mange.

Når vi les om krig og flukt, kan utfordringane verke store og vanskelege å påverke. Men for desse barna kan éin heim, éin familie og nokre trygge vaksne utgjere heile forskjellen.

Spørsmålet er derfor ikkje berre om vi treng fleire fosterheimar.

Spørsmålet er om nokon er villige til å opne døra.

Familiar som ønskjer meir informasjon om det å vere fosterheim, kan melde seg på eit uforpliktande informasjonsmøte på fosterhjem.no.

Innlegget er omsett til nynorsk ved hjelp av KI og kvalitetssikra av redaksjonen i Bø blad.